22dakika.org

Ben bugün TENET‘i izlemeye gittim sinemaya.

Nolan hayranı olduğumdan değil, filmi deli gibi merak da etmiyordum zaten. Hatta sırf vizyona girecek mi, ne zaman girecek, nasıl olacak tantanası sırasında bıktırdığı için gişede batmasını diliyorum hala. Çünkü neden olmasın?

Neyse, maksat sinemaya gitmek ve durumu görmek gibi bir şeydi. Kendimden ziyade Büyülü Fener’e güvendim zaten. Kolay da oldu üstelik. 4 saat boyunca maskeyle dolaşmamıştım şimdiye kadar, şartlar (?) gerektiğinde olabiliyormuş.

Filme dönersem, tabii ki Inception kadar iyi bir film değil. Onun izinden gitmeye çalışıyor. Beğenmedim demek istemiyorum ama rahatlıkla beğendim diyesim de gelmiyor. Ortaya karışık olmuş. Dunkirk’ten biraz daha fazla sevdim.

Inception misali beyin yakıcı olsun isteğinde değildim, öyle bir şey olmadı da zaten. Daha iyi anlamak için birden fazla kez izlemek isteyeni anlarım; benim içimden gelmiyor pek.

Fiziği ve zamanı dibine kadar sıyırırken içine aksiyonu da dahil eden bir Nolan filmi işte. 2. yarısında tempoyu ve aksiyonu artırıp açıklamaya ağır verdiğinden daha rahat aktı. İlk yarıda sahneler arası (kasıtlı olduğunu düşündüğüm) düzensiz geçişler bir noktadan sonra dikkatimi dağıttı artık. 150 dakikaya itiraz etmeyeyim hadi de gereksiz uzun olmuş.

Benim John David Washington’a da itirazım var gibi. Belki de tanıtım ayağının büyük kısmını üstüne kurdukları içindir, beklediğim ölçüde sevemedim. Karakteri de oyunculuğu da. Normalde severim kendisini. TENET gibi bir filmin kötüsünün motivasyonu da benim gözümde zayıf mesela.

Robert Pattinson ve Elizabeth Debicki’yi daha çok sevdim. İkisini olduğundan daha fazla izlemek isterdim hatta, sağ olsunlar. Aaron Taylor-Johnson’a da sevgiler. Kenneth Branagh’ın karakteri değilse de kendisi bonus oldu. Yakın gelecekte Poirot olarak da görüşürüz.

Sayesinde bir cesaretle sinemaya uğradım, o var işte. Ben bu niyeti bir sebepten bozmazsam, sevgili Büyülü Fener de şu süreçte batmazsa 2 Ekim’deki Wonder Woman1984’e de gidebilirim.

x1.5 hız her daim tavsiyedir, sorun da yaratmıyor hem. Ayrıca o dizideki Safiye ayık kafayla bile zor çekilir.

Ben Türk dizileri için problem olduğunu düşünmüyorum. Atomu parçalamıyorlar sonuçta. Haftada üç dizi izlemeye kalksan, ortalama 400 dakika. İsraf yeminle.

Yeri geldi mi 160 dakikaya bile çıkan hikaye yazıyorlar resmen, müzik eşliğinde karşılıklı bakışma meselesi espri boyutunu da geçti artık.

Bir de ben bir bölümü 85 dakika civarı süren The Bachelor’a (veya diğer bazı Amerikan reality şovlarına) da aynısını yaptığım için kulağım alıştı sanırım. Gelmişken Netflix’in Türkiye yapımı dizilerini x1.30 hız ile izlediğimi de itiraf edeyim. Atlama hoşuma gitmediğinden hızlandırmayı tercih ediyorum genelde.